Weg bij Stroom

Op 6 oktober 2008, precies 8 jaar geleden, begon ik aan mijn eerste werkdag voor Stroom Amsterdam. Ik had een aanstelling voor een jaar ‘om te onderzoeken of er toekomst kon zijn voor Stroom Amsterdam’. Ik had niet gedacht dat ik zo lang zou blijven en dat het zulke boeiende en verrijkende jaren zouden worden.

Maar het wordt tijd voor iets nieuws. Per 1 januari 2017 vertrek ik als voorganger bij Stroom. Ik ben er intussen stevig van overtuigd dat er een toekomst is voor deze kerk die ‘de vrijheid van Jezus vernieuwend wil leven’. Wat er voor mijzelf komen gaat, weet ik nog niet. Maar het komt vast goed. Ik ga het wel missen, denk ik, die Stromers…

De manipulator

De Manipulator

Vandaag is voor mij een bijzondere dag. Samen met Rikko Voorberg schreef ik het boek: De manipulator. Oerlessen in winnen en verliezen. Dat boek komt vandaag officieel uit. Zie hier het persbericht. Het is nu wachten op de eerste recensie…

De manipulator bespreekt voor iedereen herkenbare thema’s zoals verlangen, heimwee, leegte en onzekerheid.

Het verhaal over aartsvader Jakob staat bol van bedrog, geweld, eenzaamheid en manipulatie. Jakob is meester in het manipuleren maar elke keer als hij lijkt te winnen moet hij weer vluchten voor de woede die hij zich op de hals haalt. Aan het eind van zijn latijn leert hij te verliezen en wint hij daarme wat hij al die tijd zocht.

We geven een nieuwe toegang tot het bijbelverhaal over Jakob en daarmee tot onze eigen diepgewortelde neigingen tot marchanderen en manipuleren. We hebben gemerkt dat we anderen kunnen helpen om zowel hun eigen leven onder ogen te zien als een dieper inzicht te krijgen in het belang van de oude bijbelverhalen.

Aantrekkelijk om te bspreken in o.a. gesprekskringen. Klik hier voor de bespreekvragen bij elk hoofdstuk. Deze zijn niet opgenomen in het boek zelf.
Mocht je naar aanleiding van het boek vragen hebben aan mij, neem dan gerust contact met mij op.

Machteloos

[Deze zomer publiceer ik een aantal blogs uit mijn archief, die ik de moeite waard vind om opnieuw te publiceren. Vandaag één van vier jaar geleden…]

Ik ben een neurotische, bijgelovige voetbaljunk.

Oranje draag ik niet tijdens de wedstrijd… dat ging fout tegen Rusland in 2008..
Mijn haar knip ik niet tot volgende week… anders verliezen ze…
In de stad de wedstrijd bekijken durf ik niet… alleen als ik thuisblijf kunnen ze winnen…

En dit zijn nog maar drie van mijn ‘als-dan neuroses’, waar deze dagen aan lijd. En velen met mij. Of je nou je snor laat staan, beloftes maakt, polsbandjes draagt, bepaalde liedjes (juist niet) zingt… Zou het helpen? Nee toch zeker. En toch hopen we het allemaal.

Waarom? Omdat we zo machteloos zijn in de grote dingen van het leven. Omdat we niet in staat zijn op welke manier dan ook invloed uit te oefenen op het grote wereldgebeuren. Terwijl we zo graag dat ene ding willen… En dus drinken we een flesje Jupiler (of juist Bavaria) in de hoop dat het helpt. Of tenminste hopen we nu al te weten wat er gebeuren gaat. Want ook voorkennis is macht. Al komt het van een octopus.

Is dat waar geloof begint? In de machteloosheid en het verlangen om wél invloed te hebben, op donder en regen, op liefde en dood? Dus bidden we en werpen ons op rituelen. En het juiste gebed, het juist ritueel zal het leven doen afbuigen in de richting van ons verlangen.

Zo is geloof niet bedoeld en daar loopt de vage, maar belangrijke grens tussen geloof en bijgeloof. Anders dan bijgeloof bepaalt geloof mij juist bij de machteloosheid in het leven, het feit dat ik geen invloed heb op de Wereldbeker en vermoedelijk ook nooit zal hebben. Geloof neemt mij de verantwoordelijkheid daarvoor ook uit handen en schopt mij terug in mijn eigen werkelijkheid, waar ik wel invloed heb. Gebed en ritueel zijn niet bedoeld om ons verlangen te verwezenlijken, maar te veranderen.

Na 11 juli pak ik die laatste gedachte heus weer op. Tot die tijd houdt ik mijn aan mijn bijgelovige riten. Je weet tenslotte maar nooit…

P.S. Is het Spaans geel of Nederlands Oranje dat de lucht kleurt op de foto? En wat symboliseert het standbeeld? Een machteloze Spanjaard of een vertwijfelde Hollander? Alles is een teken…

Highlights 3: Voetbal en traditie

[De komende weken publiceer ik een aantal blogs uit mijn archief, die ik de moeite waard vind om opnieuw te publiceren. Vandaag de tweede. De blog uit 2012 leek mij gezien de huidige discussie over (1)-5-3-2 of (1)-3-5-2 of (1)-4-3-3 toch wel interessant.]

Traditie is niet enkel een religieuze zaak. En een discussie in het voetbal kan christenen veel leren over hun omgang met de traditie.

Het onvolprezen weekblad Voetbal International kwam afgelopen week met een beschouwend artikel over  de ‘Hollandse School‘. Voor wie weinig van voetbal weet: De ‘Hollandse School’ is een aanduiding voor de manier waarop er traditioneel (!) in Nederland gevoetbald wordt (of zou moeten worden). Rinus Michels en Johan Cruijff worden over het algemeen beschouwd als de grondleggers van deze traditie, waarmee ze in de jaren zeventig een revolutie ontketenden in het internationale voetbal, met ploegen als Ajax, Oranje en (later) FC Barcelona.

Het begon allemaal met het zogenaamde ‘totaalvoetbal’, een speelstijl die gericht is op voetbal vanuit balbezit. Hierbij wisselen de spelers voortdurend van positie: verdedigers vallen aan, aanvallers verdedigen, de keeper voetbalt mee. Onderdeel van de speelstijl is dat spelers op alle delen van het veld proberen de bal te veroveren. Deze vernieuwing veroorzaakte grote verwarring bij de tegenstanders. Die waren gewend om vaste mandekking toe te passen, maar raakten door al dat geloop van tegenstander totaal de draad kwijt. Wie een mooi (bijna bizar) voorbeeld wil zien van wat er dan kan gebeuren, moet even hier kijken (Nederland – Uruguay tijdens het WK van 1974).

Maar nu in 2012, veertig jaar na de revolutie, wat is die Hollandse School nu eigenlijk? De discussie in de VI is een spiegel is van de discussie die in kerken wordt gevoerd over de traditie. De gelijkenissen zijn verbluffend.

Sommigen zien de Hollandse School vooral als het voetballen binnen en bepaald systeem: 4-3-3 (vier verdedigers, drie middenvelders, drie aanvallers) met de punt naar achteren op het middenveld (één controleur), en typische vleugelspelers voorin. Op die manier ben je trouw aan de Hollandse School. Andere systemen moeten worden afgewezen: geen 4-4-2, geen gedoe met linksbenige spelers op rechts, niet twee controleurs.

Gertjan Verbeek (trainer van AZ) is kritisch op deze opvatting:

ik denk het juist gaat om onze flexibiliteit om 4-3-3 op allerlei manieren te spelen. Dat is de Hollandse School. Kijk naar 1974, waar Rinus Michels ineens komt met de uitvinding om middenvelder Arie Haan als een inschuivende libero te gebruiken. Dit soort tactische vondsten staan wat mij betreft juist voor de Hollandse School en niet het krampachtig vasthouden aan een systeem.

Classic, dit. Wie is er werkelijk trouw aan de traditie? Degene die het ontstane systeem verdedigd of degene die de uitgangspunten en processen hanteert die geleid hebben tot het systeem? Om het maar meteen op mijn eigen zoektocht te betrekken: wat maakt mij tot een ‘gereformeerde’, iemand die trouw is aan de traditie van de reformatie? Je zou kunnen zeggen dat ik van de Verbeek-school ben in dezen. Het systeem vind ik op zich niet zo interessant. Dat is de loop van de tijd gevormd door de uitdagingen die mensen tegenkwamen. Wij hebben nieuwe uitdagingen. Dus moeten we anders voetballen.

Dat maakt mij zeer traditioneel.

%d bloggers op de volgende wijze: