Het is toch een mooie gedachte: je zit met een groep vrienden in de kroeg en een tafeltje verder zit Albert Camus te roken en te schrijven. En je raakt met hem in gesprek over lot en vrijheid en bestemming… Het zal niet meer gebeuren. Je mag binnen al lang niet meer roken en Camus is dood. En voor beide zaken geldt: het blijft jammer.
Vanmiddag weer een brainstorm gehad met een groep van Stroom Amsterdam. En onze droom van een kerk was toch een beetje zo’n soort kroeg: waar je in gesprek raakt over de grote thema’s van het leven en daarbij talloze boeiende mensen ontmoet. Om het gesprek mee aan te gaan, maar ook om ze mee te nemen met de dwarse tegencultuur die christelijke kerk heet. En we hebben nog talloze andere ideeën over hoe we kerk kunnen zijn.
En de realiteit: we komen op zondag bij elkaar voor een preek, om te zingen en voor gebed. En door de weeks in knusse huiskamerkringen. En dat voelt toch niet helemaal goed.
“voor beide zaken geldt: het blijft jammer.” nice
en goed contrast geschetst. Tijd om wat dingen in beweging te zetten.
Ter bemoediging voor dit concept: Ik heb eens een avond lang iets in principe heel sufs gedaan met een stel mensen in één van de Jordaan’s mooiste kroegen (Hegeraad, a/d Noordermarkt): het boek JOB van voor naar achter lezen (toen onderdeel van de Bijbel Voorlees Marathon). Even eerder kwamen we al bij elkaar in een Iraans theehuis voor het lezen van Ester t/m Ezra. Ik klop mezelf niet graag op de borst: maar toen ik om half drie met één bokbiertje te veel de kroeg uitstiefelde keek ik terug op met afstand de mooiste avond uit de 9 maanden dat ik in de Jordaan mocht werken.
Toen ik het kwam voorstellen was de typisch Amsterdamse barjuffrouw natuurlijk huiverig. “Er komen hier verder nooit christenen, die Noorderkerkers mijden onze kroeg als de pest. Dat vinden jullie toch zondig?” Ik glimlachde beleefd en beloofde ietwat overmoedig een volle tent. Misschien door de dichters en singer-songwriters die (geïnspireerd door Job) het bijbellezen lardeerde: maar vol was het zeker en er was echt een mooie mix van christenen en niet-christenen. En, ook de barjuf kreeg er zin in en bracht een schaal bitterballen langs (“Cadeautje van God!”), lachte ze. Ook de sessie in het Iraanse theehuis in de Jordaan was supercool. Ook hier vooral locals: een actrice, een verhalenvertelster, een boel linkse rakkers.
Mocht zo iets van de grond komen, ben ik kortom van de partij. Tenzij dat een reden is om het juist niet te doen, hehe.
Als je kring zowel christenen als niet-christenen bevat (of mensen die daartussenin vallen) blijft je zondagse meeting echt wel relevant.
Met de vorm waarin die zondag gegoten wordt komt het dan ook wel goed.
Een jaar geleden stonden we op het punt zo’n kring te starten. Vrienden van ons vroegen erom, of werden enthousiast als we het idee opperden. Ik ben ervan overtuigd dat het kan.
Mooi verlangen. Prima onrust. Laat het in ieder geval geen romantisch verlangen zijn. Wie weet vervalt dan het verschil tussen kroegkerk en knusse huiskamerkring. Omdat de kroeg je huiskamer is geworden. Of jouw huiskamer geworden is tot de kroeg in jouw buurt. Waar jan en alleman binnen kan lopen en komt lopen.
Persoonlijk heb ik er ook behoorlijk de pest in dat Camus dood is. Krijg je van dat roken.
Hoe dan ook: in de wandelgangen hoorde ik ook over dit idee. Een mooi concept waar heel veel mee mogelijk is m.i.!
En getuige het IDFA zijn mensen er heden ten dage niet vies van om met elkaar serieuze dingen te bekijken en daar over door te praten.
Ik hoor iemand nog wel ‘s in m’n gedachten tweestemmig meezingen met de volgende regels:
‘Tussen kroegen en kerken (huiskamers?) is er weinig verschil,
want drinken en bidden maakt allebei stil…’
David